Będzie o seksie. Tak się złożyło, że natchniony wyższą siłą sięgnąłem po książkę klasyka Foucault'a i czytam jego "Historię seksualności".
Od dłuższego czasu pogłębiam sobie w ramach hobby (i w sumie własnego interesu również) wiedzę na temat równouprawnienia, poprawności językowej (że jeśli np. wśród osób zgromadzonych na jakimś zjeździe są kobiety to mówimy drodzy członkowie, drogie członkinie, kochani, kochane, że jest psycholożka, lekarka i milion innych zawodów, gdzie należy oswajać się z rodzajem żeńskim).
No i grzebiąc w antydyskryminacyjnych książkach natknąłem się na "Historię seksualności". Fakt, że żyjemy w takim a nie innym kraju i okresie wpływa bardzo na postrzeganie tej sfery życia i wiedziałem to od dawna, ale książka ta, pozwala uzmysłowić sobie jak bardzo jesteśmy w dupie. Jak bardzo ograniczamy się w imię nakazów obyczajowych. I właśnie ta dziwna obyczajowość wytworzyła w nas jakieś niemówienie o seksualności. Oczywiście, coraz więcej osób zaczyna dyskusje i nie krępuje się rozmawiać o swoich pragnieniach czy popędach, ale jest to zazwyczaj jeszcze temat, który wzbudza w nas niezdrowe zainteresowanie i szybsze krążenie krwi. Raczej na zasadzie - łoooo i co? i co? - niż oparcie na normalnej konwersacji.
Wymyśliliśmy sobie milczenie, udaliśmy, że nie jesteśmy wyższą formą przeciętnego zwięrzęcia i popędy, które nam towarzyszą jako jednostce biologicznej nie istnieją! Wpakowaliśmy się w jakąś dziwną pułapkę rezygnując z czegoś, co nam stwarza przyjemność na rzecz - no właśnie czego?
Wracając do książki - Wszechobecny seks jak się okazuje zszedł z publicznej sceny w epoce wiktoriańskiej. Co było wcześniej? Była swoboda! Zazwyczaj średniowiecze kojarzy nam się z ciemnogrodem i paleniem ludzi na stosach, a ja właśnie się dowiedziałem, że ówczesne prawo kanoniczne (nie pamiętm jak to się wszystko nazywa) miało zapisy jak się ludzie powinni spowiadać - nie wystarczyło wymienić grzechu, że się np. cudzołożyło - trzeba było opisać wszystko z najdrobniejszymi szczegółami, łącznie ze swoimi myślami w każdej chwili i zamiarami! To dopiero był teatr! Kościół, który teraz nie widzi różnych rzeczy, wtedy podejmował dyskursy seksualne! Co prawda teraz wydaje mi się to trochę perwersyjne opowiadać księdzu szczegóły stosunku, ale właśnie nie wiem czy wynika to z naszej obyczajowości, czy może z przeświadczenia, że to moja osobista sprawa. Chociaż z drugiej strony, gdyby gotowanie było grzechem i trzeba było opowiedzieć ze szczegółami księdzu co robiłem po kolei to nie miałbym jakichś oporów, a jakby nie patrzeć gotowanie w mojej kuchni też jest moją prywatną rzeczą... Czyli, że skrępowanie, bo seks.
Dlaczego nie traktujemy seksu jako zaspokajania potrzeb biologicznych tak jak mycie się czy jedzenie? Dlaczego czekamy do ślubu (mówię o skrajnych przypadkach), żeby móc spróbować jak to jest? Dlaczego traktujemy seks jako coś szczególnego i chodzimy do łóżka z osobami które "kochamy"? Wpojono w nas zasady moralne, które ktoś kiedyś sobie wymyślił i nakazano żyć według nich jeśli chcemy być "porządnymi" ludźmi. (a przy okazji polecam książkę "Zakazane miłości" Marty Konarzewskiej i Piotra Pacewicza).
A' propos perwersji - czuję taką perwersyjną radość odkrywając coraz to nowe rzeczy i poszerzając swój światopogląd. Burząc swoje jakieś utarte stereotypowe poglądy na rzecz innych - tych, które po przemyśleniu bardziej mi pasują.
A napisałem notkę z nudów, bo mam wolny dzień. Zrobiłem wszystko co miałem do zrobienia i w ramach wolnego czasu sobie wpadłem. Oficjalnie ten blog nie istnieje, więc nie spodziewam się tłumów i ta notka nie oznacza, że jakiś wielki powrót urządzam :D Po prostu sobie napisałem bez ciśnienia.
Pozdrawiam potencjalnych czytelników.
